جدید ترین عناوین خبری امروز
Registering new users is currently not allowed.

رقابت سلول‌های بنیادی، هوموستاز و پیری پوست را تنظیم می‌کند

اپیدرم، خارجی ترین لایه پوست است که به عنوان سد محافظتی در برابر دنیای بیرونی عمل می کند. در قاعده اپیدرم، سلول‌های بنیادی وجود دارند که با تمایز خود به انواع سلول های تخصصی، مسئول بازسازی اپیدرم پوست هستند.

اپیدرم، به دلیل نقش سدمانند خود بین بدن و محیط بیرونی، اغلب از طریق عوامل متعدد از جمله نور فرابنفش، آسیب می بیند، بنابراین سلول های لایه‌های فوقانی باید به طور مرتب توسط سلول های بنیادی لایه قاعده‌ای جایگزین شوند. چنین رویکرد ترمیمی به احیاء و جوان ماندن پوست کمک می‌کند.

زمانی که سلول های پوست آسیب می بینند، طی یک مکانیسم کنترل کیفیت، سلول‌های آسیب دیده، بیان نوع خاصی از پروتئین کلاژن را در سلول‌های بنیادی تحت تأثیر قرار می‌دهند. این پروتئین، کلاژن COL17A1 نامیده می شود و به سلول های بنیادی در قاعده اپیدرم کمک می کند تا به لایه زیرین متصل شوند. هنگامی که یکی از این سلول‌های بنیادی آسیب می بیند، مقدار کمتری از COL17A1 تولید می‌کند و این بدان معنی است که سلول آسیب‌دیده دیگر قادر نیست به صورت محکم به لایه زیرین متصل شود. بنابراین، سلول‌های سالم همسایه امکان پیدا می‌کنند که سلول آسیب دیده را از لایه قاعده‌ای خارج کنند. سلول‌های بنیادی سالم سپس به صورت افقی تقسیم می شوند تا فضای خالیِ ایجادشده را پر کنند.

 سلول‌های بنیادی آسیب‌دیده اگرچه از جایگاه خود به بیرون فرستاده می شوند، اما هنوز هم قادر به ایفای نقش هستند. بنابراین، این سلول ها نمی میرند بلکه فقط توانایی خود را برای حفظ خود به عنوان سلول بنیادی از دست می دهند و به جای آن، به لایه بیرونی عملکردی پوست بدن تبدیل می شوند. این سلول ها تا مدتی از بدن محافظت می کنند و در نهایت بدن را رها کرده و به توده گرد و غبار موجود در محیط می پیوندند.  سلول‌های بنیادی اپیدرمی همیشه در حال رقابت هستند و سلول هایی که فاقد مقادیر کافی از پروتئین چسبنده کلاژن هستند، مبارزه را از واگذار می‌کنند و به خارج رانده می شوند. به این ترتیب تنها سلول های مناسب تر زنده می مانند و با از بین رفتن سلول های آسیب دیده، اطمینان حاصل می شود که پوست از یک ذخیره سالم سلول های بنیادی بازسازی می شود.

پوست بدن برای همیشه جوان باقی نمی ماند و در نهایت نازک و چروک شده و با تغییر رنگ مواجه می شود. پس از یک عمر آسیب، به نظر می رسد که تعادل بین بازسازی سلول و میزان آسیب سلولی تغییر می کند. بنابراین، تعداد سلول‌های آسیب‌دیده که انباشته می شوند، بر توانایی پوست برای خارج کردن و پاکسازی سلول‌های آسیب‌دیده می‌چربد و به این ترتیب سلول های آسیب دیده، از سلول های سالم سبقت می گیرند. در نهایت، سطح کلی پروتئین چسبنده کلاژن در تمام سلول های بنیادی کاهش می یابد و رقابت ضعیف می شود. بنابراین، سلول های بنیادی سالم کافی برای بازسازی پوست باقی نمی ماند. همچنین، به دلیل اتصال کمتر سلول ها به لایه زیرین، ساختار پوست شروع به تخریب شدن می کند.

بر این اساس، کلاژن چسبنده COL17A1 نوعی تنظیم کننده کلیدی برای تناسب سلول های بنیادی بوده و برای رقابت بین سلول های بنیادی سالم و آسیب دیده حیاتی است.

 مطالعه‌ای که به تازگی منتشر شده است، نشان می‌دهد که ترکیب دارویی  Y27632 و  Apocynin منجر به افزایش تولید کلاژن چسبنده در کراتینوسیت های اپیدرمی می شود و قابلیت خودنوزایی سلول های بنیادی اپیدرمی را افزایش می دهند. این ترکیبات می توانند از سلول های بنیادی محافظت کرده و یکپارچگی بهتر پوست را حفظ کنند و نیز ترمیم زخم را بهبود ببخشند.

به اشتراک بگذارید

منبع: Nature

دسته ها:
دیدگاه ها 0

دیدگاه بگذارید

avatar
  اشتراک  
مطلع شدن
رفتن به نوار ابزار